On tu, ja tam.

Spotkali się napiaszczystej plaży. Ona i on. Była artystką o wcieleniu bogini. A on... On poprostu był, a ona nie potrzebowała niczego więcej. Milczeli, ale to były tylkopozory, czytali swoje myśli jakby znali się, znali od zawsze. Nie przynali sięjednak przed sobą do tego co miało ich połączyć. Była absolutnie chlodna gdypoprosiła go by nie ośmiaszał jej i odpowiedział jej kim jest. On całkowicienierobiąc sobie nic z jej lodowatego tonu, poraz pierwszy się uśmiechnąłukazując pogodne oblicze. Wyciągnął bletkę, tytoń i troche trawki, po chwililekko mrużąc oczy, odpalił skreta. Byłem daleko, daleko stąd, kochałem życie i ludzi, byłem chłopcem który marzył. Znów się zaciągnął. Ona szybko sięwtrąciła, gdyż cierpliwość nie była jej cnotą. I jakie jest twoje smutnezakończenie? Uśmiechnęła się wyzywająco marszcząc orzy tym lekko zadartynosek. On wstał, przeciągnął się izaczął mówić z wyczuwalnym podnieceniem. O tuż to nie ma takiego zakończenia.Po co łapać króliczka skoro tak przyjemnie się go goni? Jesteśmy na VaniceBeach LA, California jest 5:20 rano, a ja 130 minut temu spełniłem kolejnemarzenie tego chłopca. Ale ono jest tylko małym kroczkiem w dlugiej pogoni zakróliczkiem. Za szczęsciem. Zaśmiała się. Idealista. American dream. Nie. Wżyciu chodzi o to by czerpać z niego szczęście całymi skrętami. Tak mawiał mójdobry przyjaciel. Więc zaciągnij się. Odpowiedź retoryczna. Potem już nic ztych mądrości nie miało znacznia, w szalenstwie narkotykowej euforii ruszyli wpogoń za szczęsciem. Rozstali się jednak następnego ranka i już nigdy o sobienie usłyszeli. Wstała pocałowała go w policzek i smutno się uśmiechnęła potemjuż jej nie zobaczył. Przysiadł na krawężniku, skrecił i zapalił, idącchodnikiem zbliżał się do kolejnego marzenia. Czerpiąc szczęście całymiskrętami. Nigdy się nie dowiedział że urodziła dziewczynkę i otworzyła galerięw nowym orleanie. Gdzie dwa lata później zginęła podczas huraganu Katrina. A córka Nigdy nie zapaliła skręta.

Gdybym mogła...

Nigdy nie chciałabym pojechać z Tobą.

Nigdy nie chciałabym dostać Twojego numeru telefonu.

Nigdy nie chciałabym czuć, że mogę na Tobie polegać.

Nigdy nie chciałabym czuć, że Ty to moje drugie ja.

Nigdy nie chciałabym pójść z Tobą na dach.

Nigdy nie chciałabym czuć strachu przed ewentualną miłością do Ciebie i nie zaryzykować.

Nigdy nie chciałabym usłyszeć "jestem w 99 % pewien, że".

Nigdy... Słyszysz!?

Generalnie chciałabym Cię nie znać.

z.

Witajcie,
Niestety ostatnio nie miałem czasu i nie dałem rady napisać czegokolwiek konstruktywnego. Nie żeby moje notki były konstruktywne, ale tak się mówi, dla ściemy. Ogólnie rzecz ujmując, Endor 2009 był bardzo udany zarówno mnie jak i Suzi, mojej wiernej towarzyszce życia, się podobało aż nad to. Dotarliśmy około godziny 16 do wspaniałej miejscowości Pilchowice, gdzie rozpoczęliśmy powolną libacje alkoholową z domieszką kiełbasek i grochówki. Ogólnie byłem mile zaskoczony widząc Miśka i Otasa, bo się ich nie spodziewałem. A of kosz miło było znów spotkać ekipy z Poznania i Wrocka. Oczywiście Endor nie był by taki udany gdyby nie Suzi, dzięki. Ale co tu dużo gadać, do zobaczenia za rok ewrybadi. Kolejnym spotkaniem było Ognisko we Wrocławiu, które było bardzo udane, wybrałem się na nie z moim magicznym krzesłem +1. Spotkałem prawie 40 znajomych i było świetnie. Dziękuję bardzo za zaproszenie:]

Takie spotkania jak Endor czy 70tka Wrocławia, przekonują mnie do uznawania Fandomu jako zjawiska integrującego społeczeństwo. Ale nie tylko, przede wszystkim zachwyca mnie to jak cała ta zabawa w społeczność fanowską rozwija i kształtuje osobowości niektórych osób. Jest kilka osób, które nigdy nie wyszły by do ludzi nie zaczęły rozmawiać gdyby nie fandom Star Wars. Byli cisi i Internetowi, a potem okazało się ze wszyscy ich akceptują takimi jakimi są naprawdę i chcą z nimi gadać i bawić się. Chyba powinienem napisać o tym prace licencjacką :P Tyaa ale kiedy to będzie. Poza tym jeszcze jedna sprawa związana z fanami Star Wars. Nigdy nie widziałem tak zintegrowanej i prężnie działającej grupy ludzi, którzy są sobie bliscy mimo kilometrów, ludzi którzy współpracują tworząc własną pasje. Cieszę się na myśl, że jestem jednym z nich.

Co więcej... Wszystko się po przewracało. Czuje się dużo lepiej, bo znów mogę pokładać w kimś nadzieje, ale to przyniosło ze sobą te same frustracje co wcześniej. Ale życie nigdy nie będzie usłane różami. Są nowe decyzje do podjęcia, nowe ścieżki do zbadania i nowe zadania do wykonania, to fajnie bo gwarantuje rozwój. Swoją drogą The Fray ma podobno nową płytę ktoś coś o tym wie? Wiem wiem skaczę od tematu do tematu, ale tak to już jest z moimi myślami. Teraz najchętniej skoczył bym w pościel i poszedł w kime bo jestem jakiś taki padnięty, ale na samą myśl o dzisiejszej wizycie u dentysty budzę się gwałtownie. Fuj dentyści.....

Witajcie,
dziś tak krótko, ponieważ zaraz wychodzę. Czeka mnie śniadanie u Leny(dzięki Lenny:), następnie zgarniam Otasa, Gufa, Ogóra i Jaye i smigamy moim gokartem prosto do Pilchowic na ENDOR 2009 :] Wracam jutro, więc wtedy wam zrelacjonuje. Wam to znaczy tej garstce osób której uwagę regularnie zwracam moim opisem na gg:) Dzięki że zaglądacie tutaj. A teraz do rzeczy.

Kiedyś zastanawiałem się nad tym jak to jest zmierzyć walczyć o swoje pragnienia. Tzn jakie to jest uczucie kiedy robisz WSZYSTKO bez wyjątku, na spontanie. Najbardziej przekonuje mnie do tego film pod tytułem "Jestem na tak!"; gdzie główny bohater z natury jest negatywnie nastawiony, a potem podejmuje decyzje na wszystko odpowiadać tak. Skoczyć na spadochronie? Rzucić kamieniem w bank? Wyjechać do Australii? Błagać o wybaczenie? Nocka na red bullu i nachosach? Wszystko na Tak. Oczywiście wiem, że ten system jest niedoskonały, ale można go ulepszać. Ktoś Ci mówi zabij się! Ty mówisz OK, i zabijasz swą postać w WoWie. Ale chodzi mi ogólnie o sens. Muszę sie postarać to zrobić.;)

http://www.youtube.com/watch?v=Sk1dcQmiung- pozytywny flow! Olejcie obrazki słuchajcie tekstu ;)

Witajcie,
kiedyś przychodziło mi z niespotykanym uśmiechem pisanie notek, wierszy, opowiadań, a nawet zacząłem pisać książkę. Czy aby napewno polega to na wenie twórczej? Mnie się wydaje że ludzie w wieku licealnym - gimnazjalnym, są po prostu bardziej otwarci na wewnętrzne doznania. Co oczywiście może być stekiem bzdur, bo to tylko takie spostrzeżenie. Ja od bardzo dawna nie napisałem wiersza tudzież opowiadania albo się wypaliłem albo nie jestem zainspirowany albo minął mój okres pisarski. Nikt tego nie wie(a Bidon mówi, że jestem leniem;).

Jestem niezmiernie ciekawy jak to jest. Potrafię sobie ze wszystkim poradzić, przynajmniej nie spotkałem się z sytuacją, z której nie potrafiłbym wybrnąć. Może nie napisze programu do dekodowania genomu, ale jest on również zbędny. Co mam na myśli? Coś sie spieprzy, coś pójdzie nie tak, za kogoś trzeba wziąć odpowiedzialność, kimś się zaopiekować, doradzić, napisać, wytrzymać ból, smutek, utrzymać tajemnice, cokolwiek. Ale gdy przychodzi do chwili kiedy mogę się zatrzymać, nie mogę w takim pędzie uciekać przed myślami, siedzę przykładowo sam i mam czas myśleć, rozważać. Wtedy nadchodzi coś czego nie umiem pokonać. Moje własne myśli, nie umiem ich obejść. Ale tak chyba ma każdy, nie jestem wyjątkiem. Po prostu inni wiedzą że jakoś trzeba sobie radzić ZAWSZE, a nie tylko wtedy kiedy jest się w biegu. U mnie to jest tak, że żyje w takim tempie, że jak wrócę do domu to nie mam czasu nawet myśleć bo padam na twarz. Ale czasem zdarzy się że dzień jest lżejszy. Nie ma za wiele do roboty, nie muszę robić miliona rzeczy i nie mam się z kim spotkać lub gdzie pojechać. Wtedy jest najgorzej. Ale cóż "trzeba sobie jakoś radzić".

Witajcie,
co dziś chciałem powiedzieć to tyle, że zaskoczyła mnie bardzo wasza reakcja na poprzednią notkę. Nie miała ona na celu prośby o rady, o pocieszanie itd. To była notka z morałem, ale widocznie moje umiejętności pisarskie są zbyt nikłe by zrozumiały to więcej niż dwie osoby. Chciałem żeby była przestrogą, dla innych, że każdego bez wyjątku może dotknąć, takie pasmo niepowodzeń, każdy może upaść na samo dno i to bardzo niespodziewanie. Może stać się dla innych nikim, stracić przyjaciół, miłość, Przyszłość, szacunek, rzeczy materialne. Może po prostu zderzyć się z dnem z taką siłą, że mimo woli nie będzie mógł się podnieść. Może źle to tam opisałem.

W odpowiedzi do tajemniczej osoby 't', napisał: "za bardzo się o nie starasz, zawyżasz swoje oczekiwania i potem lądujesz twarzą w łajnie." może masz racje, ale tutaj nasuwa mi się opis JJ'a "Bądźmy realistami żądajmy niemożliwego". Jeśli bym chciał mniej to ograniczyłbym samego siebie. Zawsze trzeba mierzyć najwyżej i wierzyć w sukces. W końcu nadejdzie. "Bierz co chcesz i niczego nie oddawaj" - Jesse James:)
Aha, apropo może to niewdzięczne, ale jeśli ktoś tu zajrzy, skomentuje moje przemyślenia, podpisze się jedną literką, to właściwie takie komentarze nie mają sensu. Wszelkie wypowiedzi można zrozumieć dopiero kiedy wiesz z kim prowadzisz dialog. A., 't', 'e' sporo tego, a ja muszę sie domyślać kto tak a nie inaczej myśli. A. to może być Ania, e to Eliza, a t? I don't give a fuck. Ale róbcie co chcecie.

Przeraża mnie jak szablonowo ludzie myślą i reagują, sam pewnie to robię, ale tego nie dostrzegam. Gash jak takie głupie pisanie może mnie zniechęcać do świata. Aha, znienawidziłem Francje jeszcze bardziej i moja wizyta w Paryżu jest już niemalże nie do osiągnięcia. Swoją drogą wiem, że ta wiadomość nie ma ani ładu ani składu, mimo to będę pisał bo mnie to uspokaja i pomaga. a Wam co pomaga? Wiecie jak jedna informacja może wywołać reakcje u człowieka? Dziś się przekonałem, strach, mdłości, złość, nienawiść, duma, zazdrość i Miłość? Wariat.

„Ja wierzę w miłość tylko taką, która jest jedną jedyną
Wierzę w prawdziwą energię zrodzoną między chłopakiem i dziewczyną
Ja wierzę w miłość tylko taką, która jest życia przyczyną
Bo ona wytrwa, a Sodoma i Gomora zginą„ – Junior Stress

Witajcie,
jak zawsze nie napisałem w tamtym tygodniu co zapowiadałem, ale tego mogliście się spodziewać. A teraz uwaga... wszystko poszło nie tak. Wyrwałem sobie serce. Nie dostałem sie do Wrocławia. Vito za 3 dni będzie w Anglii i tam zostanie. Będę dalej mieszkał z rodzicami. Będę studiował socjologię. W ciągu miesiąca wszystko się pierdolneło. Straciłem Elizę, opuszcza mnie Vito, Bidon zaraz znów wraca do Gliwic, Desty leci do Finlandii. A ja? Ja będę gnił w Dąbrowie bo nie wystarczająco się starałem. Bo Jestem extrawertycznym, aroganckim, niedojrzałym, intuicyjnym, słabym, kreatywnym, ale cholernie durnym Mikim, który potrafi wszystko spierdolić. Nie wcale nie użalam się nad sobą, po prostu stwierdzam fakt. Co więcej mogę opowiedzieć o całej zaistniałej sytuacji…. Hmm…. Ktoś ostatnio powiedział o mnie, że jestem bez interesowny, szczerze w to wątpię raczej dalekowzroczny. Ale co Ciekawe inna osoba mniej więcej w tym samym czasie określiła mnie „Niedojrzałym, Egoistycznym, Kłamliwym, Tchórzliwym itd. Itp. Sukinsynem”, zgadzam się z wszystkim prócz tego sukinsyna, bo moja mama jest całkiem spoko, mimo wszelkich psychicznych nacisków z jej strony daleko jej to „zimnej suki”, więc to jest jakieś pomówienie. Ale przecież nie o mojej mamie miałem pisać a „o sobie” przecież jestem takim egocentrycznym draniem. Nigdy nikomu nie pomagam, nigdy się dla innych nie staram i nie poświęcam, nie robie wszystkiego co w mojej mocy, ja przecież mam na wszystko wyjebane. Co nie?

To jest cholernie irracjonalne zachowanie z mojej strony, przecież zawsze próbuje budować taki pozytywny obraz siebie. A teraz? Hieh to chyba wina Kate Nash – Dickhead i wzruszenia po obejrzeniu „Butterfly effect” w końcu pierwszy raz oglądałem go z Vitem najlepszym kumplem i moją ukochaną – choć jeszcze wtedy chyba nią nie była. Ciężko się przyznać ale targają mną emocje. W sumie to jeszcze gorzej sie przyznawać że pisze to wszystko w określonym celu. Może powinienem to skasować? Hieh. Wczoraj wróciłem do domu pogadałem z kumpelą przez telefon, położyłem się na kanapie i obudziłem się spanikowany, zmarznięty, rozhisteryzowany o 4 nad ranem i już nie mogłem zasnąć. Właściwie to rzucał mną taki smutek i nienawiść do siebie że ze zmęczenia zasnąłem, to chyba dobrze. Dziś graliśmy mecz. Strzeliłem bramkę, z dedykacją dla tej co zawsze. Pierwsza bramka w tej drużynie. Ale wróćmy do sedna sprawy. Chciałem jeszcze wyjaśnić kilka kwestii.

Ok. Dzień siódmy lipca 2009 roku. Był o tyle ważny, że gdybym wszystkiego nie spieprzył to były by nasze ‘oficjalne’ 2 lata z Elizą, mimo że byliśmy razem już wcześniej. Ale nie udało się. Mimo wszystko chciałem zaznaczyć że jest to bardzo ważny dzień. Kolejny powód dla którego ten dzień jest ważny. To z powodu tego bloga, to już szósty rok jak ‘wisi’ w sieci, a my z Zośkiem co jakiś czas zamieszczamy tu nasze myśli. Dzięki Zosiu. Dalej.

Dlaczego ta notka jest tak przesiąknięta moimi emocjami? Oprócz tych wszystkich powyższych powodów, jest jeszcze jeden. Ta notka jest dedykowana dla Vita, mojego najlepszego kumpla, brata, drucha, a przede wszystkim kogoś na kim zawsze mogłem polegać. Vito, rozpoczniesz nowe życie na Wyspach, tak jak zawsze marzyłeś mimo wszystko. Mimo Wrocławia mimo naszych planów, marzyłeś o Anglii i tam wylądujesz. Życzę Ci wszystkiego najlepszego i z całego serca kibicuje Ci. We will see soon. Dzięki za wszystko. Dla Ciebie: http://www.youtube.com/watch?gl=PL&hl=pl&v=k9RrHCTpu2s

I ostatnia rzecz. Chciałem tylko powiedzieć, że mimo tego wszystkiego dobrego co mnie spotkało i spotyka. Nie jestem szczęśliwy. Nie. Szczęście omija mnie szerokim łukiem. Z mojej własnej winy.